Regulation concerning evaluation of substances levels in the air

Dziennik Ustaw Nr 5 — 653 — Poz. 31 Na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwiet nia 2001 r. — Prawo ochrony Êrodowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z póên. zm.3)) zarzàdza si´, co nast´puje: § 1. Rozporzàdzenie okreÊla: 1) metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu; 2) górne i dolne progi oszacowania dla niektórych substancji w powietrzu oraz dopuszczalne cz´sto Êci przekraczania progów oszacowania; 3) zakresy wymaganych pomiarów, z podzia∏em na pomiary ciàg∏e oraz okresowe; 4) kryteria lokalizacji punktów poboru próbek sub stancji; 5) minimalnà liczb´ sta∏ych punktów pomiarowych; 6) przypadki, gdy ocena jakoÊci powietrza: a) powinna byç dokonywana metodami pomiaro wymi, b) mo˝e byç dokonywana: — przy zastosowaniu kombinacji metod pomia rowych i metod modelowania, — metodami modelowania lub innymi metoda mi szacowania; 7) metodyki referencyjne oraz wymagania dotyczàce jakoÊci pomiarów; 8) zakres dokumentacji dotyczàcej uzasadnienia lo kalizacji punktów pomiarowych. § 2. 1. Oceny poziomów substancji w powietrzu dokonuje si´ w strefach, o których mowa w art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. — Prawo ochrony Êrodowiska, w odniesieniu do: 1) dopuszczalnych poziomów substancji w powie trzu powi´kszonych o margines tolerancji; 2) dopuszczalnych poziomów substancji w powie trzu okreÊlonych dla terenu kraju ze wzgl´du na ochron´ zdrowia ludzi oraz ze wzgl´du na ochro n´ roÊlin, a tak˝e w odniesieniu do alarmowych poziomów niektórych substancji; 3) docelowych poziomów substancji w powietrzu; 4) poziomów celów d∏ugoterminowych substancji w powietrzu. 2. Oceny poziomów substancji w powietrzu ze wzgl´du na ochron´ zdrowia w zakresie dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, tlenku w´gla, py∏u zawieszo nego PM10, benzenu i ozonu w powietrzu oraz o∏o wiu, arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu w pyle za wieszonym PM10 dokonuje si´ w strefach na terenie ca∏ego kraju, z wy∏àczeniem: 1) terenów zak∏adów pracy; 2) miejsc, do których obowiàzuje zakaz wst´pu; 3) jezdni dróg i pasów rozdzielczych dróg, z wyjàt kiem sytuacji, w której piesi majà dost´p do pasa rozdzielczego. 3. Oceny poziomów substancji w powietrzu ze wzgl´du na ochron´ roÊlin w zakresie dwutlenku siar ki, tlenków azotu i ozonu dokonuje si´ w strefach na terenie ca∏ego kraju, z wy∏àczeniem obszarów miast lub miejsc, o których mowa w ust. 2. § 3. 1. Metodami dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu sà pomiary ciàg∏e, pomiary okresowe oraz metody szacowania, w szczególnoÊci modelowanie matematyczne. 2. Dla potrzeb ustalania metod oceny poziomów substancji w powietrzu, odpowiednio do przypadków, o których mowa w § 11, okreÊla si´ górne i dolne pro gi oszacowania. 31 ROZPORZÑDZENIE MINISTRA ÂRODOWISKA1) z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu2) ——————— 1) Minister Ârodowiska kieruje dzia∏em administracji rzàdo wej — Êrodowisko, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporzà dzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Âro dowiska (Dz. U. Nr 216, poz. 1606). 2) Niniejsze rozporzàdzenie dokonuje w zakresie swojej re gulacji wdro˝enia postanowieƒ: 1) dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 wrzeÊnia 1996 r. w sprawie oceny i zarzàdzania jakoÊcià otaczajàcego powietrza (Dz. Urz. WE L 296 z 21.11.1996, str. 55, z póên. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 3, str. 95); 2) dyrektywy Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszàcej si´ do wartoÊci dopuszczalnych dla dwu tlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz py ∏u i o∏owiu w otaczajàcym powietrzu (Dz. Urz. WE L 163 z 29.06.1999, str. 41, z póên. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 4, str. 164); 3) dyrektywy 2000/69/WE Parlamentu Europejskiego i Ra dy z dnia 16 listopada 2000 r. dotyczàcej wartoÊci do puszczalnych benzenu i tlenku w´gla w otaczajàcym powietrzu (Dz. Urz. WE L 313 z 13.12.2000, str. 12, z póên. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 262); 4) dyrektywy 2002/3/WE Parlamentu Europejskiego i Ra dy z dnia 12 lutego 2002 r. odnoszàcej si´ do ozonu w otaczajàcym powietrzu (Dz. Urz. WE L 67 z 09.03.2002, str. 14, z póên. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 497); 5) dyrektywy 2004/107/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie arsenu, kad mu, rt´ci, niklu i wielopierÊcieniowych w´glowodorów aromatycznych w otaczajàcym powietrzu (Dz. Urz. UE L 23 z 26.01.2005, str. 3, z póên. zm.). 3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 111, poz. 708, Nr 138, poz. 865, Nr 154, poz. 958, Nr 171, poz. 1056, Nr 199, poz. 1227, Nr 223, poz. 1464 i Nr 227, poz. 1505. Dziennik Ustaw Nr 5 — 654 — Poz. 31 § 4. 1. Górne i dolne progi oszacowania dla benze nu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, ozonu, tlenku w´gla i py∏u zawieszonego PM10 oraz o∏owiu, arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu w pyle zawieszonym PM10, a tak˝e dopuszczalne cz´stoÊci ich przekraczania okreÊla za∏àcznik nr 1 do rozporzà dzenia. 2. Próg oszacowania uznaje si´ za dotrzymany w przypadku: 1) benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwu tlenku siarki, o∏owiu w pyle zawieszonym PM10, py∏u zawieszonego PM10 i tlenku w´gla, je˝eli podczas pi´ciu poprzednich lat by∏ on przekracza ny co najwy˝ej w dwóch odr´bnych latach; 2) ozonu, je˝eli podczas pi´ciu poprzednich lat nie by∏ on przekraczany w ˝adnym roku; 3) arsenu, kadmu, niklu, benzo(a)pirenu, je˝eli pod czas pi´ciu poprzednich lat by∏ on przekraczany co najwy˝ej w dwóch odr´bnych latach. 3. W przypadku braku danych pomiarowych z okresu poprzednich pi´ciu lat, do okreÊlenia dotrzy mania progu oszacowania, o którym mowa w ust. 2, wykorzystuje si´ dane z krótszego okresu pomiarowe go, je˝eli pomiary by∏y prowadzone w czasie i w miej scach o najwy˝szych poziomach substancji w powie trzu, w po∏àczeniu z wynikami inwentaryzacji emisji i modelowania matematycznego. § 5. 1. Przy ocenie poziomów substancji w powie trzu ze wzgl´du na ochron´ zdrowia ludzi wykorzystuje si´ w szczególnoÊci wyniki pomiarów z punktów pobo ru próbek substancji spe∏niajàcych warunki okreÊlone w § 6 ust. 1 i 3—5. 2. Przy ocenie poziomów substancji w powietrzu ze wzgl´du na ochron´ roÊlin wykorzystuje si´ w szczególnoÊci wyniki pomiarów z punktów poboru próbek substancji spe∏niajàcych warunki okreÊlone w § 6 ust. 2 i 5. 3. Pomiary poziomów substancji, które przyczy niajà si´ do tworzenia ozonu przyziemnego w powie trzu, obejmujàce co najmniej tlenki azotu, tlenek w´ gla i lotne zwiàzki organiczne, prowadzi si´ w co naj mniej jednym punkcie pomiarowym w kraju. 4. Wykaz substancji, które przyczyniajà si´ do two rzenia ozonu przyziemnego w powietrzu, okreÊla za ∏àcznik nr 2 do rozporzàdzenia. 5. Pomiary poziomu py∏u zawieszonego PM2,5 w powietrzu prowadzi si´ w co najmniej jednym punk cie pomiarowym w aglomeracji powy˝ej 250 000 miesz kaƒców. Stanowiska pomiarowe py∏u zawieszonego PM2,5 powinny byç zainstalowane na stacjach t∏a miej skiego, w których jest mierzony py∏ zawieszony PM10. 6. W celu okreÊlenia udzia∏u benzo(a)pirenu w wielopierÊcieniowych w´glowodorach aromatycz nych obecnych w powietrzu oprócz pomiarów ben zo(a)pirenu w pyle zawieszonym PM10 prowadzi si´ pomiary zawartoÊci benzo(a)antracenu, benzo(b)flu orantenu, benzo(j)fluorantenu, benzo(k)fluorantenu, indeno(1,2,3-cd)pirenu, dibenzo(a,h)antracenu w pyle zawieszonym PM10 na jednej stacji pomiarowej t∏a miejskiego w województwie. 7. Pomiary ca∏kowitej rt´ci w stanie gazowym, arsenu, kadmu, niklu, benzo(a)pirenu, benzo(a)antra cenu, benzo(b)fluorantenu, benzo(j)fluorantenu, benzo(k)fluorantenu, indeno(1,2,3-cd)pirenu, diben zo(a,h)antracenu w pyle zawieszonym PM10 oraz ca∏ kowitej depozycji tych zanieczyszczeƒ prowadzi si´ na co najmniej trzech stacjach t∏a w kraju. § 6. 1. Punkty poboru próbek substancji przy pro wadzeniu pomiarów poziomów benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, o∏owiu, arse nu, kadmu, niklu, benzo(a)pirenu, py∏u zawieszonego PM10 i tlenku w´gla w powietrzu ze wzgl´du na ochron´ zdrowia ludzi powinny byç zlokalizowane tak, aby: 1) dostarcza∏y danych z obszarów stref o najwy˝ szych poziomach substancji w powietrzu, na które ludnoÊç b´dzie nara˝ona przez okres odpowiedni do okresu uÊredniania wyników pomiarów, dla którego okreÊlono poziomy dopuszczalne, pozio my docelowe lub poziomy celów d∏ugotermino wych substancji w powietrzu; 2) dostarcza∏y danych z innych obszarów stref ni˝ okreÊlone w pkt 1, dotyczàcych nara˝enia ogó∏u ludnoÊci; 3) by∏y reprezentatywne dla: a) obszaru o powierzchni co najmniej 200 m2 w przypadku pomiarów prowadzonych z uwagi na oddzia∏ywanie transportu, b) obszaru o powierzchni kilku km2 w przypadku pomiarów t∏a miejskiego, c) obszaru o powierzchni co najmniej 250 m × 250 m w przypadku pomiarów arsenu, kadmu, niklu lub benzo(a)pirenu prowadzonych z uwagi na oddzia ∏ywanie przemys∏u, d) podobnych lokalizacji nieznajdujàcych si´ w bez poÊrednim sàsiedztwie. 2. Punkty poboru próbek substancji przy prowa dzeniu pomiarów poziomów tlenków azotu i dwutlen ku siarki w powietrzu ze wzgl´du na ochron´ roÊlin powinny byç zlokalizowane: 1) w odleg∏oÊci ponad 20 km od aglomeracji powy ˝ej 250 000 mieszkaƒców lub ponad 5 km od in nych obszarów zabudowanych, instalacji i g∏ów nych szlaków komunikacyjnych; 2) tak, aby by∏y reprezentatywne dla obszaru o po wierzchni co najmniej 1000 km2. 3. Punkty poboru próbek substancji przy prowa dzeniu pomiarów ze wzgl´du na oddzia∏ywanie trans portu powinny byç lokalizowane co najmniej w odleg ∏oÊci 25 m od kraƒca g∏ównych skrzy˝owaƒ i nie dalej ni˝ 10 m od kraw´˝nika najbli˝szej jezdni. Dziennik Ustaw Nr 5 — 655 — Poz. 31 4. Co najmniej jeden punkt poboru próbek arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu przy prowadzeniu po miarów ze wzgl´du na oddzia∏ywanie przemys∏u po winien znajdowaç si´ po stronie zawietrznej instalacji na najbli˝szym terenie mieszkalnym. 5. Kryteria lokalizacji punktów poboru próbek do oceny poziomu ozonu okreÊla za∏àcznik nr 3 do rozpo rzàdzenia. § 7. Wyboru lokalizacji punktów pomiarowych na le˝y dokonaç w taki sposób, aby: 1) przep∏yw powietrza wokó∏ czerpni nie by∏ ograni czony ˝adnymi przeszkodami; 2) czerpnia by∏a umieszczona w odleg∏oÊci kilku me trów od budynków, drzew i innych przeszkód, z tym ˝e w przypadku: a) pomiarów benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, o∏owiu, arsenu, kadmu, niklu, benzo(a)pirenu, py∏u zawieszonego PM10 i tlenku w´gla prowadzonych ze wzgl´du na od dzia∏ywanie transportu w punktach reprezenta tywnych dla jakoÊci powietrza na linii zabudo wy — w odleg∏oÊci co najmniej 1 m od najbli˝ szego budynku, b) pomiarów ozonu — w odleg∏oÊci nie mniejszej ni˝ dwukrotna ró˝nica wysokoÊci przeszkody i czerpni oraz w odleg∏oÊci co najmniej 10 m od najbli˝szej drogi, tym wi´kszej im wi´ksze jest nat´˝enie ruchu drogowego; 3) czerpnia znajdowa∏a si´ na wysokoÊci od 1,5 m do 4 m powy˝ej poziomu gruntu; dopuszcza si´ usy tuowanie czerpni do 8 m w przypadkach, gdy punkt poboru próbek ma byç reprezentatywny dla wi´kszego obszaru; 4) uniknàç ponownego zasysania przez czerpni´ po wietrza odprowadzanego z punktu pomiarowego; 5) uniknàç bezpoÊredniego zasysania przez czerpni´ substancji przed ich dostatecznym wymieszaniem z powietrzem. § 8. 1. Minimalnà liczb´ sta∏ych punktów pomiaro wych przy prowadzeniu pomiarów poziomów benze nu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, py∏u zawieszonego PM10 i tlenku w´gla w powietrzu oraz o∏owiu, arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu w pyle zawieszonym PM10 w strefach, w których sub stancje te sà wprowadzane w sposób niezorganizo wany lub z ma∏ych instalacji rozumianych jako wyma gajàce pozwolenia instalacje zaliczane do przedsi´ wzi´ç mogàcych znaczàco oddzia∏ywaç na Êrodowi sko, dla których raport o oddzia∏ywaniu przedsi´wzi´ cia na Êrodowisko mo˝e byç wymagany, okreÊla za ∏àcznik nr 4 do rozporzàdzenia. 2. Je˝eli benzen, dwutlenek azotu, tlenki azotu, dwutlenek siarki, o∏ów, py∏ zawieszony PM10 i tlenek w´gla wprowadzane sà tak˝e z du˝ych instalacji rozu mianych jako instalacje mogàce znaczàco oddzia∏y waç na Êrodowisko, dla których wymagany jest ra port o oddzia∏ywaniu przedsi´wzi´cia na Êrodowisko, co najmniej jeden punkt pomiarowy w strefie powi nien byç zlokalizowany po stronie zawietrznej instala cji dla dominujàcego kierunku lub kierunków wiatru, na najbli˝szym obszarze zabudowy mieszkaniowej, tak aby umo˝liwia∏ monitorowanie oddzia∏ywania in stalacji. 3. W przypadku braku danych na temat poziomu t∏a dodatkowy punkt pomiarowy powinien byç zloka lizowany w dominujàcym kierunku wiatru. 4. Przy prowadzeniu pomiarów arsenu, kadmu, ni klu i benzo(a)pirenu, ze wzgl´du na oddzia∏ywanie in stalacji wymagajàcych pozwoleƒ zintegrowanych, punkt pomiarowy powinien byç zlokalizowany w spo sób umo˝liwiajàcy monitorowanie zastosowania w tych instalacjach najlepszych dost´pnych technik. 5. Minimalna liczba sta∏ych punktów pomiaro wych przy prowadzeniu pomiarów poziomów tlen ków azotu i dwutlenku siarki w powietrzu ze wzgl´du na ochron´ roÊlin wynosi: 1) jeden na 20 000 km2, je˝eli poziomy tych substan cji w powietrzu przekraczajà górny próg oszaco wania; 2) jeden na 40 000 km2, je˝eli poziomy tych substan cji w powietrzu nie przekraczajà górnego progu oszacowania i sà wy˝sze od dolnego progu osza cowania. 6. Minimalna liczba sta∏ych punktów pomiaro wych, o których mowa w ust. 1—4, dotyczy przypad ku, gdy pomiary stanowià jedyne êród∏o informacji o jakoÊci powietrza. § 9. 1. Minimalnà liczb´ sta∏ych punktów pomiaro wych przy prowadzeniu pomiarów poziomu ozonu w powietrzu, gdy pomiary stanowià jedyne êród∏o in formacji, okreÊla za∏àcznik nr 5 do rozporzàdzenia. 2. W strefach, w których pomiary poziomów ozo nu sà wymagane, prowadzi si´ tak˝e pomiary ciàg∏e poziomów dwutlenku azotu i tlenków azotu w powie trzu, z tym ˝e liczba sta∏ych punktów pomiarowych dla prowadzenia pomiarów dwutlenku azotu i tlenków azotu mo˝e byç o po∏ow´ mniejsza ni˝ okreÊlona w za∏àczniku nr 5 do rozporzàdzenia. 3. W strefie, w której jest tylko jeden sta∏y punkt pomiarowy, powinny byç równoczeÊnie prowadzone pomiary poziomów dwutlenku azotu i tlenków azotu, z wyjàtkiem stanowiska pozamiejskiego (wiejskie go). § 10. W strefach, w których wymagane sà pomia ry poziomów substancji w powietrzu, liczba sta∏ych punktów pomiarowych mo˝e byç mniejsza ni˝ okreÊ lona w § 8 i 9, je˝eli wyniki pomiarów sà uzupe∏niane danymi z innych êróde∏, takich jak modelowanie ma tematyczne, inwentaryzacje emisji lub pomiary okre sowe, i pod warunkiem ˝e dane te umo˝liwià dokona nie rzetelnej oceny poziomów substancji w powie trzu. § 11. 1. Oceny poziomu substancji w powietrzu w strefach, w których poziom substancji przekracza górny próg oszacowania, dokonuje si´ na podstawie Dziennik Ustaw Nr 5 — 656 — Poz. 31 pomiarów ciàg∏ych rozumianych jako pomiary auto matyczne lub jako pomiary manualne prowadzone w sposób systematyczny, odpowiednio do metodyk referencyjnych, o których mowa w § 12, w sta∏ych punktach pomiarowych. Przy dokonywaniu ocen mo˝na dodatkowo wykorzystaç metody modelowania matematycznego. 2. Oceny poziomu substancji w powietrzu w stre fach, w których poziom substancji nie przekracza górnego progu oszacowania, dokonuje si´ na pod stawie kombinacji pomiarów w sta∏ych punktach po miarowych i metod szacowania, w szczególnoÊci modelowania matematycznego oraz pomiarów okre sowych. 3. Oceny poziomu substancji w powietrzu w stre fach, w których poziom substancji nie przekracza dol nego progu oszacowania, mo˝na dokonaç wy∏àcznie na podstawie modelowania matematycznego, innych metod szacowania lub pomiarów okresowych. 4. Oceny poziomu dwutlenku siarki, dwutlen ku azotu i ozonu na terenie aglomeracji powy˝ej 250 000 mieszkaƒców dokonuje si´ na podstawie po miarów ciàg∏ych w sta∏ych punktach pomiarowych. § 12. Metodyki referencyjne oraz wymagania do tyczàce jakoÊci pomiarów okreÊla za∏àcznik nr 6 do rozporzàdzenia. § 13. Zakres dokumentacji dotyczàcej uzasadnie nia lokalizacji punktów pomiarowych okreÊla za∏àcz nik nr 7 do rozporzàdzenia. § 14. Traci moc rozporzàdzenie Ministra Ârodowi ska z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie oceny pozio mów substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 87, poz. 798). § 15. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie 14 dni od dnia og∏oszenia. Minister Ârodowiska: M. Nowicki Dziennik Ustaw Nr 5 — 657 — Poz. 31 Z a ∏à cz n ik i d o r o zp o rz à d ze n ia M in is tr a  ro d o w is ka z d n ia 1 7 g ru d n ia 2 0 0 8 r . (p o z. 3 1 ) Z a ∏à cz n ik n r 1 G Ó R N E I D O L N E P R O G I O S Z A C O W A N IA D L A B E N Z E N U , D W U T L E N K U A Z O T U , T L E N K Ó W A Z O T U , D W U T L E N K U S IA R K I, O Z O N U , T L E N K U W ¢ G L A I P Y ¸ U Z A W IE S Z O N E G O P M 1 0 O R A Z O ¸ O W IU , A R S E N U , K A D M U , N IK L U I B E N Z O (A )P IR E N U W P Y L E Z A W IE S Z O N Y M P M 1 0 , A T A K ˚ E D O P U S Z C Z A L N E C Z ¢ S T O  C I IC H P R Z E K R A C Z A N IA Ta b e la 1 . G ó rn e i d o ln e p ro g i o sz a co w a n ia d la b e n ze n u , d w u tl e n ku a zo tu , tl e n kó w a zo tu , d w u tl e n ku s ia rk i, o ∏o w iu , p y ∏u z a w ie sz o n e g o P M 1 0 i t le n ku w ´ g la o ra z d o p u sz cz a ln e c z´ st o Êc i ic h p rz e kr a cz a n ia Dziennik Ustaw Nr 5 — 658 — Poz. 31 Tabela 2. Górne i dolne progi oszacowania dla arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu Tabela 3. Górne i dolne progi oszacowania dla ozonu ObjaÊnienia: 1) Poziom dopuszczalny ze wzgl´du na ochron´ zdrowia ludzi. 2) Poziom dopuszczalny ze wzgl´du na ochron´ roÊlin. 3) Poziom celu d∏ugoterminowego ze wzgl´du na ochron´ zdrowia ludzi. 4) Poziom celu d∏ugoterminowego ze wzgl´du na ochron´ roÊlin. Dziennik Ustaw Nr 5 — 659 — Poz. 31 Za∏àcznik nr 2 WYKAZ SUBSTANCJI, KTÓRE PRZYCZYNIAJÑ SI¢ DO TWORZENIA OZONU PRZYZIEMNEGO W POWIETRZU Dziennik Ustaw Nr 5 — 660 — Poz. 31 Za∏àcznik nr 3 KRYTERIA LOKALIZACJI PUNKTÓW POBORU PRÓBEK DO OCENY POZIOMU OZONU Punkty pomiarowe do oceny poziomu ozonu w powietrzu ze wzgl´du na: 1) ochron´ zdrowia ludzi w stanowisku miejskim po winny: a) uwzgl´dniaç ocen´ nara˝ania ludnoÊci na ozon (byç zlokalizowane na obszarach z du˝à g´sto Êcià zaludnienia i stosunkowo wysokimi st´˝e niami ozonu), b) reprezentowaç obszar kilku km2, c) byç zlokalizowane z dala od wp∏ywu êróde∏ emi sji lokalnych, w szczególnoÊci ruchu samocho dowego i stacji benzynowych, d) byç zlokalizowane w miejscach przewietrza nych, e) byç zlokalizowane na obszarach z zabudowà mieszkaniowà, w szczególnoÊci na osiedlach i terenach handlowych w obr´bie miast (w od powiedniej odleg∏oÊci od drzew)1); 2) ochron´ zdrowia ludzi i roÊlin w stanowisku: a) podmiejskim powinny: — uwzgl´dniaç ocen´ nara˝ania ludnoÊci i roÊ lin na obrze˝ach aglomeracji powy˝ej 250 000 mieszkaƒców, tam gdzie poziomy ozonu wykazujà wartoÊci najwy˝sze, — reprezentowaç obszar kilkudziesi´ciu km2, — byç zlokalizowane w pewnej odleg∏oÊci od obszaru emisji maksymalnych, po stronie za wietrznej dla dominujàcego kierunku lub kie runków wiatru wyst´pujàcych w warunkach sprzyjajàcych powstawaniu wysokich st´˝eƒ ozonu, — byç zlokalizowane w miejscach pobytu ludzi oraz wyst´powania wra˝liwych upraw lub naturalnych ekosystemów zlokalizowa nych na obrze˝ach aglomeracji powy˝ej 250 000 mieszkaƒców, nara˝onych na wyso kie poziomy ozonu, — byç zlokalizowane po nawietrznej stronie miasta w obszarach podmiejskich w celu okreÊlenia regionalnego t∏a st´˝eƒ ozonu, b) pozamiejskim (wiejskim) powinny: — uwzgl´dniaç ocen´ nara˝ania ludnoÊci, upraw i naturalnych ekosystemów na st´˝e nia ozonu, — reprezentowaç obszar kilku km2, — byç zlokalizowane na terenie niewielkich osiedli lub na obszarach, gdzie wyst´pujà na turalne ekosystemy, lasy lub uprawy, — byç zlokalizowane z dala od bezpoÊredniego wp∏ywu êróde∏ emisji lokalnych, takich jak zak∏ady przemys∏owe i drogi, — byç zlokalizowane na terenach otwartych, ale nie na szczytach górskich, c) t∏a regionalnego: — powinny byç zlokalizowane na terenach o ni skiej g´stoÊci zaludnienia, w szczególnoÊci w obr´bie naturalnych ekosystemów, lasów, w odleg∏oÊci co najmniej 20 km od terenów miejskich i przemys∏owych i z dala od lokal nych êróde∏ emisji, — powinny reprezentowaç obszar od 1000 do 10 000 km2, — nie powinny byç zlokalizowane na terenach nara˝onych na wyst´powanie lokalnej inwer sji atmosferycznej, na szczytach wy˝szych gór oraz na obszarach nadmorskich ze stwierdzonà lokalnà cyrkulacjà powietrza w cyklu dobowym. ObjaÊnienie: 1) Nale˝y braç pod uwag´ szerokie ulice i skwery z bardzo ograniczonym ruchem samochodów lub zamkni´te dla ruchu ulicznego, obszary otwarte, takie jak boiska, tereny sportowe i rekreacyjne. Dziennik Ustaw Nr 5 — 661 — Poz. 31 ObjaÊnienia: 1) Co najmniej jedno stanowisko podmiejskie w miejscu, gdzie wyst´puje najwi´ksze nara˝enie ludnoÊci. W przypadku aglomeracji powy˝ej 250 000 mieszkaƒców co najmniej po∏ow´ liczby sta∏ych punktów pomiarowych powinny stanowiç stanowiska podmiejskie. 2) Je˝eli populacja strefy jest mniejsza ni˝ 249 000 mieszkaƒców, a w strefie przekraczany jest górny próg oszacowania, to koordynacja dzia∏aƒ mi´dzy tymi strefami powinna zapewniç w∏aÊciwà ocen´ poziomu ozonu w oparciu o stanowisko pozamiejskie (wiejskie). Za∏àcznik nr 4 MINIMALNA LICZBA STA¸YCH PUNKTÓW POMIAROWYCH PRZY PROWADZENIU POMIARÓW POZIOMÓW BENZENU, DWUTLENKU AZOTU, TLENKÓW AZOTU, DWUTLENKU SIARKI, PY¸U ZAWIESZONEGO PM10 I TLENKU W¢GLA W POWIETRZU ORAZ O¸OWIU, ARSENU, KADMU, NIKLU I BENZO(A)PIRENU W PYLE ZAWIESZONYM PM10 W STREFACH, W KTÓRYCH SUBSTANCJE TE SÑ WPROWADZANE W SPOSÓB NIEZORGANIZOWANY LUB Z MA¸YCH INSTALACJI ObjaÊnienie: 1) W przypadku benzenu, benzo(a)pirenu, arsenu, kadmu, niklu, dwutlenku azotu, py∏u zawieszonego PM10 i tlenku w´gla nale˝y uwzgl´dniç przynajmniej jeden punkt pomiaru t∏a miejskiego. W przypadku benzenu, benzo(a)pirenu, dwutlenku azotu, py∏u zawieszonego PM10 i tlenku w´gla nale˝y tak˝e uwzgl´dniç jeden punkt pomiarowy do oceny poziomu substancji w rejonie oddzia∏ywania ruchu drogowego, je˝eli nie spowoduje to zwi´kszenia liczby punktów poboru próbek. Za∏àcznik nr 5 MINIMALNA LICZBA STA¸YCH PUNKTÓW POMIAROWYCH PRZY PROWADZENIU POMIARÓW POZIOMU OZONU W POWIETRZU, GDY POMIARY STANOWIÑ JEDYNE èRÓD¸O INFORMACJI Dziennik Ustaw Nr 5 — 662 — Poz. 31 Za∏àcznik nr 6 METODYKI REFERENCYJNE ORAZ WYMAGANIA DOTYCZÑCE JAKOÂCI POMIARÓW Tabela 1. Metodyki referencyjne poboru próbek i analiz poziomów substancji1) Dziennik Ustaw Nr 5 — 663 — Poz. 31 Ta b e la 2 .2 ) W y m a g a n ia , ja ki e p o w in n y s p e ∏n ia ç w y n ik i p o m ia ró w c ià g ∏y ch 3 ) Ta b e la 3 .2 ) W y m a g a n ia , ja ki e p o w in n y s p e ∏n ia ç w y n ik i p o m ia ró w o kr e so w y ch Ta b e la 4 . W y m a g a n ia , ja ki e p o w in n y s p e ∏n ia ç w y n ik i m o d e lo w a n ia Dziennik Ustaw Nr 5 — 664 — Poz. 31 Ta b e la 5 . W y m a g a n ia , ja ki e p o w in n y s p e ∏n ia ç in n e m e to d y s za co w a n ia O b ja Ê n ie n ia : 1 ) S t´ ˝e n ia s u b st a n cj i w p o w ie tr zu u st a la s i´ w p rz y p a d ku : 1 ) su b st a n cj i g a zo w y ch — w w a ru n ka ch t e m p e ra tu ry 2 9 3 K i c iÊ n ie n iu a tm o sf e ry cz n y m 1 0 1 ,3 k P a ; 2 ) p y ∏u z a w ie sz o n e g o i s u b st a n cj i za w a rt y ch w p y le — w w a ru n ka ch o to cz e n ia p o d w zg l´ d e m t e m p e ra tu ry i c iÊ n ie n ia a tm o sf e ry cz n e g o w d n iu p o m ia ru . 2 ) U d zi a ∏y p ro ce n to w e p o d a n e sà d la p o je d y n cz y ch p o m ia ró w u Êr e d n io n y ch o d p o w ie d n io d o o kr e su u Êr e d n ia n ia w y n ik ó w p o m ia ró w , d la kt ó re g o o kr e Êl o n o p o zi o m y d o p u sz cz a ln e , p o zi o m y d o ce lo w e l u b p o zi o m y c e ló w d ∏u g o te rm in o w y ch s u b st a n cj i w p o w ie tr zu , d la 9 5 % p rz e d zi a ∏u u fn o Êc i. W y m a g a n ia c o d o m in im a ln e j il o Êc i w a ˝n y ch d a n y ch n ie u w zg l´ d n ia jà u tr a ty d a n y ch z p o w o d u r e g u la rn e j ka li b ra cj i lu b n o rm a ln e j ko n se rw a cj i sp rz ´ tu . 3 ) P o m ia ry c ià g ∏e o zn a cz a jà w p rz y p a d ku b e n ze n u , a rs e n u , ka d m u , n ik lu i b e n zo (a )p ir e n u p o m ia ry s y st e m a ty cz n e . 4 ) N a s ta cj a ch m ie rz à cy ch s t´ ˝e n ia o zo n u . 5 ) N ie p e w n o Êç p o m ia ru d e fi n io w a n a j e st w P N I S O 5 7 2 5 :2 0 0 2 D o k∏ a d n o Êç ( p o p ra w n o Êç i p re cy zj a ) m e to d p o m ia ro w y ch i w y n ik ó w p o m ia ró w , a t a k˝ e w P rz e w o d n ik u „ W y ra ˝a n ie n ie p e w n o Êc i p o m ia ru ” ( G ∏ó w n y U rz à d M ia r, 1 9 9 9 ). 6 ) P o m ia ry s y st e m a ty cz n e r o z∏ o ˝o n e r ó w n o m ie rn ie w c ià g u r o ku , re p re ze n ta ty w n e d la r ó ˝n y ch w a ru n kó w m e te o ro lo g ic zn y ch i k o m u n ik a cy jn y ch . 7 ) J e d e n p o m ia r ty g o d n io w o w s p o só b l o so w y, r ó w n o m ie rn ie w c ià g u r o ku , lu b o si e m t y g o d n i ró w n o m ie rn ie w c ià g u r o ku . 8 ) N ie p e w n o Êç m o d e lo w a n ia l u b o sz a co w a n ia d e fi n io w a n a j a ko m a ks y m a ln e o d ch y le n ie m ie rz o n y ch i o b li cz a n y ch p o zi o m ó w s u b st a n cj i o d p o w ie d n io d o o kr e su u Êr e d n ia n ia w y n ik ó w p o m ia ró w , d la k tó re g o o kr e Êl o n o p o zi o m y d o p u sz cz a ln e , p o zi o m y d o ce lo w e l u b p o zi o m y c e ló w d ∏u g o te rm in o w y ch s u b st a n cj i w p o w ie tr zu . Dziennik Ustaw Nr 5 — 665 — Poz. 31 Za∏àcznik nr 7 ZAKRES DOKUMENTACJI DOTYCZÑCEJ UZASADNIENIA LOKALIZACJI PUNKTÓW POMIAROWYCH Dokumentacja stacji pomiarowej (punktu pomia rowego) powinna zawieraç: 1) dane o stacji: a) nazwa stacji, b) krajowy kod stacji, c) mi´dzynarodowy kod stacji, d) adres stacji, e) wspó∏rz´dne geograficzne w uk∏adzie WGS84 (szerokoÊç N: dd°mm’ss.ss”; d∏ugoÊç E: dd°mm’ss.ss”), f) wspó∏rz´dne p∏askie prostokàtne w uk∏adzie PUWG 1992, g) wysokoÊç n.p.m., h) typ obszaru, na którym znajduje si´ stacja: — obszar miejski, — obszar podmiejski, — obszar pozamiejski, i) typ stacji: — komunikacyjna, — w strefie oddzia∏ywania przemys∏u lub zak∏a du, — t∏o miejskie, — t∏o podmiejskie, — t∏o regionalne, — t∏o ponadregionalne, — nieokreÊlony, j) data uruchomienia stacji, k) w∏aÊciciel stacji; 2) dane o otoczeniu stacji: a) zdj´cia otoczenia stacji w co najmniej czterech podstawowych kierunkach od wlotu czerpni po wietrza, b) dok∏adna mapa otoczenia stacji, z zaznacze niem lokalizacji stacji i wszystkich obiektów znajdujàcych si´ w jej bezpoÊrednim otoczeniu, w tym drzew i zaroÊli1); 3) dane o êród∏ach zanieczyszczeƒ: a) kategoria êróde∏ zanieczyszczeƒ o najwi´kszym wp∏ywie na otoczenie stacji (wed∏ug klasyfika cji SNAP), b) êród∏a emisji zanieczyszczeƒ: — nazwa obiektu, — odleg∏oÊç obiektu, — azymut, — wysokoÊç g∏ównych emitorów, — emitowane zanieczyszczenia, c) informacje o ruchu drogowym, w przypadku stacji komunikacyjnych: — odleg∏oÊç od drogi, — Êrednie nat´˝enie ruchu; 4) informacje na temat stanowisk pomiarowych: a) mierzone zanieczyszczenia, b) mierzone parametry meteorologiczne, c) metody pomiaru lub analizy. ObjaÊnienie: 1) Miejsca lokalizacji stacji powinny podlegaç regularnej kontroli, z wykorzystaniem sporzàdzonej dokumentacji, w celu stwierdzenia, czy kryteria wyboru pozostajà aktualne.